StokrotkA

Moment, w którym się poznaliśmy, był dla mnie jednym z najważniejszych etapów mojego życia. Dokładnie pamiętam drżące z gorąca powietrze. Lekki, ciepły, wieczorny wiatr rozwiewał moje rozpuszczone włosy, niesforne kosmyki plątały mi się wokół ust. Byłeś wtedy nieśmiałym chłopcem o słodkich ustach. Gdy spotkamy się po raz kolejny, nic już nie będzie takie samo.

Przytulisz mnie niewinnie. Tak jakbyś usprawiedliwiał się, że to tylko z powodu zimna. Delikatnie uniosę Twoje ręce kładąc je na swoje piersi. Po chwili zacznę całować Cię po szyi powoli zsuwając się z Twoich kolan i jednocześnie rozpinając Ci spodnie. Najpierw dotknę go dłońmi. Potem ustami. Po chwili będę przełykała pozostałości po tak krótkiej chwili przyjemności. Lecz na tym nie koniec. Wstanę. Podejdę do ściany i oprę się o nią dłońmi. Rozchyle delikatnie uda i lekkim ruchem bioder przywołam Cię do siebie. Pochylę się subtelnie. Wejdziesz we mnie powoli. Obejmując mnie w tali i przyciągniesz do siebie mocno. Będziemy poruszać się coraz szybciej i mocniej. Gdy już skończymy obrócisz mnie w swoją stronę i pocałujesz, by bez słów wyrazić to co czujesz.

W mojej głowie sterta myśli bez ładu splątanych.
Strzępy wspomnień dramatycznych i tych szczęśliwszych, nieco erotycznych.
Mniej znanych i tych znanych zbyt dobrze, twarzy ludzi mi bliskich, a zarazem tak obcych.
Sceny gniewem rozpętane, krzykiem kochanków otulane.
Chwile miłością wypełnione, lecz ulotne i nie często powtórzone.
Sama sobie z tym nie poradzę, lecz Ty okiełznasz te morze wzburzone.
Spojrzysz na mnie niewinnym swym wzrokiem. Uśmiechniesz się tak ciepło, pogodnie.
Wypowiesz słów kilka, tak ważnych, tak cennych: Kocham Cię Mamo.
Nagle wszystko sens już swój miało. Dzięki Tobie w całość się zlało.
Stało się mało ważnym szczegółem. Twoja miłość bezwarunkowa jest dla mnie jedynym wartym życia cudem.

Gdy się budzę, jestem jak rumianek ukojona porannymi skrzydłami dnia!
Nagle wspomnienie słodyczy pocałunku spowalnia moje myśli!
Lecz to tylko wyobrażenie!
Marzenie!
Te niespełnione!
Po drugiej stronie moich pragnień, jest kres próby wytrzymałości!
Wokół tylko cisza, której nie chcę słuchać!
Lepiej będzie jak wyjdę!
Gdybym została jeszcze przez chwile wśród tego głuchego krzyku, moja dusza zaczęłaby powoli umierać!
Przymykam oczy, chroniąc je przed widokiem znów tych samych twarzy!
Depcząc niepewnie cały mój świat nastawiam się na cierpienie!
Jednak jest we mnie choć odrobina nadziei!
Gdy zasypiam wierzę, że moje smutki umrą wraz z nocą!

Ile razy muszę Cię dotknąć, by w końcu się sparzyć?
Ile razy muszę zbłądzić, by drogę właściwą odnaleźć?
Ile błędów popełnię, zanim decyzje podejmę?
W głowie myśli niepoukładane.
W sercu uczucie niezrozumiałe.
Zbyt wiele dróg i zbyt mało czasu.

Szklane łzy pełne twych wspomnień .
Nie mogę przestać.
Zapomniana wśród zdarzeń dnia wczorajszego tracę zmysły.
Nie przemyślane słowa.
Złe decyzje.
Potem nie było już nic.
Niczego nie żałuje.
Nie potrafiłam inaczej.
Mogłeś być mój lub niczyj.
Nigdy nie zapomnę tej nocy.
Przerażenie w twoich oczach bawiło mnie.
Twoje tłumaczenia doprowadzały mnie do szału.
Dlaczego właśnie ona?
Wiedziałam już co za chwile się wydarzy.
Stałam tak patrząc na was z obrzydzeniem.
Przestałam słuchać. Sięgnęłam po nóż .
Do dziś mam przed oczyma pościel w kolorze krwisto czerwonego smutku i wasze zakrwawione nagie ciała na podłodze niegdyś naszej sypialni.
Nagle ogarnął mnie spokój i niezrozumiałe dla wielu zadowolenie.
Dziś uwolnię swoją dusze od tych wspomnień.
Nie potrafię tak żyć.
W zamkniętym pokoju wśród całkiem obcych mi ludzi.
Po raz ostatni sięgam po nóż.
Już nie poczuje nic.[/b]